11:::Olej Roślinny:::

Dobra postanowiłam nie być wredna i poświęciłam tylko troszkę więcej uwagi Larze naszej kochanej :D Cieszcie się człowieki! Aha...na początek bardzo BARDZO przepraszam że nie komentowałam waszych notek.Naprawdę nie miałam głowy do czytania czegokolwiek.Obiecuję ,że się poprawie.


"Świat gorzki nie słodki"-oczywiście ja wolałbym mieć ta słodką wersje ,lecz jednak jak na złość moje pesymistycznie spojrzenie na świat nie chce odwieść mnie od przygnębiających czarno-białych kolorów.
Zimne światło żarówki raziło mnie w oczy ,a stary kurz dostawał się do płuc.Sypialnia którą dzieliłem razem z Shino nie lśniła czystością czy luksusem.Była zwyczajna ,jak wszystko inne.Dwa łózka ,a pomiędzy nimi mała szafka.Z drugiej strony stała wielka szafa i stary telewizor.Na oliwkowych ścianach zawieszonych było parę drobnych obrazków ,a okno zostało zasłonięte ciemno-zieloną zasłoną w niebieskie grochy.
Okularnik był akurat teraz w pokoju Chouji'ego i Rocka. Chłopaki pokłócili się o konie.Owszem konie. Szczegółów nie znam ,ale kurde...jak można kłócić się o takie coś?


Nagle do pokoju wbiegła przewodnicząca. Uśmiechnęła sie miło po czym zaczęła przeszukiwać rzeczy moje i Shino. Wpatrywałem sie w nią jak w idiotkę.Raczej nie jest normalnym wpadać do czyjejś sypialni i grzebać w bagażach.
-Em...Hej.-Zacząłem nieśmiało wstając z łózka.Blondynka podniosła wzrok i uśmiechnęła się miło-ponownie.-Co tutaj robisz?-Yamanaka nie odpowiedziała.Co oczywiście zbiło mnie lekko z tropu ponieważ jak wiadomo życie bez jej gadania nie ma sensu.Zapanowała cisza.Wpatrywałem się w nią próbując coś z niej odczytać ,ale na moje nieszczęście nie wychodziło mi to za dobrze.Ino była skomplikowana.Kompletnie nie potrafiłem jej zrozumieć ,co chyba było dla niej dobre.W każdym razie jestem pewnie ,ze wie o czym teraz myślę!
-Powiedz coś ,błagam.-Rzuciłem.Ta cisza była okropna.
Ino tylko pokiwała przecząco głową po czym wybiegła z pokoju z jakimś papierkiem w reku.Chcąc nie chcąc podążyłem za nią.Po chwili zniknęła za drzwiami z numerem 87.Stanąłem przed nimi.*Zapukać czy nie pukać?Oto jest pytanie!*Rozmyślałem.Jednakże moja chora ciekawość.Zwyciężyła.Lekko uderzyłem parę razy w drzwi.Nikt jednak mi nie odpowiedział.Potworzyłem czynność ,ale tym razem drzwi same się otworzyły.
No dobra.Trochę się odsunęły ,ale co?Spojrzałem tak czy owak.To był impuls!
Na szczęście-chyba nic się nie działo.Sakura ,Hinata ,Ino ,Shino ,Chouji i Rock siedzieli na podłodze i widać grali w jakąś grę.Przyglądałem się temu chwilę ,ale nic specjalnego się nie działo.
Zaraz później wszyscy zaczęli się podnosić.Po krótkiej naradzie zaczęli kierować się w moją stronę.
Najszybciej jak mogłem pobiegłem w stronę mojego pokoju.Prędko rzuciłem się na łóżko i zabrałem z półki pierwszą lepszą książkę.Yyyy...co to jest do cholery!?Rozmnażanie dżdżownic.
-Naru?Co ty czytasz?-Zapytał Kankuro wpatrując we mnie swe wielkie ślepia.
-To chyba moja książka ,co nie?-Dołączył się Shino z TYM swoim wyrazem twarzy.Coś ala "pierwszy chłopięcy orgazm".
Kiwnąłem lekko głową chowając całą twarz w książce.Nie chcieliście by mnie teraz oglądać.
- No dobra nie ważne.Idziesz z nami na basen?Cała reszta idzie.-Basen?Woda?Dużo ludu?Niet.Po za tym nie mogę pokazać się bez koszulki.Mam na brzuchu tatuaż który za wszelką cenę powinien być niewidoczny.
-Nie dzięki.Posiedzę sobie tutaj.-Poklepałem łóżko leniwie odkładając książkę.Chyba dałem jasno do zrozumienia ,że chcę spać!Chłopaki tylko kiwnęli głową i wybiegli z pokoju coś tam śpiewając.Hym...znam to z skądś.-Myśląc tak udałem się w krainę snu ,że tak powiem.Zaraz!Teraz powinienem spać zgodnie z zasadami autorki tego bloga.Ale w końcu zasady są po to żeby je łamać.Jestem pewny ,że wymyślił to jakiś masochista.Nikt inny.Na pewno lubił mieć miażdżone palce.

Z mojego ukochanego letargu ,który był chyba ostatnio jedną z najbardziej przyjemnych rzeczy wyrwało mnie chrapanie.Okropnie straszne.Zauważyliście ,że te "okropnie strasznie" ma tyle samo liter?Się słówka dobrały.Czyż to nie słodkie?
-Boże co za człowiek.-Mruknąłem pod nosem spoglądając spod zaspanych oczu na okularnika.A propos.Nawet nie zdążył ściągnąć tych swoich gogli.
Powoli wstałem z łóżka.Wiedziałem ,że nie zasnę w tym hałasie.Kto jak kto ,ale jest zasada.MA BYĆ CISZA!



Po szybkim prysznicu ubrałem czarne spodnie i niebieską koszulę.Na to jeszcze tylko biała bluza w brązowe pasy którą dostałem od Sasuke na urodziny.Adidasy i w drogę!
Zamknąłem za sobą drzwi.Niby była już cisza nocna ,ale kogo to obchodzi?Na recepcji nadal grała muzyka wydobywająca się z taniego radia ,które jakimś cudem jeszcze trzymało się w całości.Nasz kawałek.-Nemuru.Aż ma człowiek ochotę zagrać na czymkolwiek.Choćby trawie.Jednak tak daleko jeszcze się nie zniżyłem i nie zamierzam.Bez dalszych ceregieli otworzyłem drzwi prowadzące na dwór.Od razu moją uwagę przykuł wielki okrągły księżyc rażący w oczy niczym stara latarnia.
Ubrałem kaptur mojej bluzy i usiadłem na ławce obok podświetlanego basenu.O dziwo wcale nie chciało mi się spać.Górskie powietrze może i zatyka uszy na początku ,ale jest też bardzo orzeźwiające jeśli mogę to tak nazwać.
Pierwszy raz od dłuższego czasu panowała taka cisza.Słychać było tylko wiatr i delikatny szum wody.Może i było ciemno i zimno ,ale noc była piękna i musiałem to przyznać.
Ta błoga atmosfera została przerwana przez skrzypot ptasich skrzydeł.Jak oszalały podniosłem się do pionu wpatrując się w leśną przestrzeń.*To był tylko ptak*Pomyślałem siadając z powrotem na ławce.Jednak nie mogłem spuścić wzroku z ciemnej przestrzeni pomiędzy drzewami.Czułem się jakby mnie wzywała.Wstałem obojętnie i ostrożnym krokiem podszedłem w tę stronę.Nagle coś złapało mnie mocno za nadgarstek.Szybko spojrzałem za siebie i ujrzałem górę rudych włosów.I oczy.Szare jak ponure niebo zimną.Nie lubiłem zimy.Ogólnie nie przepadałem za zimnem.
-Cześć Lara.-Przywitałem się przyzwoicie.Dziewczyna puściła moją rękę ,a ja schowałem ją do kieszeni.Rudo-włosa nie odpowiedziała.Odwróciła się plecami i usiadła na tej samej ławce co ja wcześniej.Nie wiedziałem o co chodzi ,ale poszedłem w jej ślady.
Cisza ciągła się w nieskończoność.Miałem wrażenie ,że wcale jej to nie przeszkadza.Za to mi bardzo.Cisza ciszą ,ale bez przesady.Co za dużo to nie zdrowo jak ktoś tam mówił!
-Nie śpisz?-Zapytałem nie odwracając się.Za bardzo interesowała mnie ta wielka kula na niebie.
-Nie mogę.Mam koszmary.-
-W nowym miejscu?Nie dobrze.-Zaśmiałem się cicho chuchając sobie na ręce.Dopiero teraz odwróciłem się w jej stronę.Boże!Czy ona rzeczywiście jest robotem!?Ja tu marznę ,a mam na sobie co najmniej dwie warstwy ubrań ,a ona ma tylko cienki szary sweterek!
-Yyy...nie jest Ci zimno?-Zapytałem wytrzeszczając oczy do granic możliwości.Lara tylko spojrzała na mnie przenikliwie i zaśmiała się cicho.
-Nie wiem dlaczego ,ale po prostu nigdy nie jest mi zimno.Mój tata mówi ,że mam to po mamie.-
-Musi być fajnie nie marznąć.Mi jest w sumie zawsze zimno.-
-No to się dobraliśmy.Ale rzeczywiście jest chłodno.Może wejdziemy do środka.Zrobię herbaty.Chyba ,że wolisz kakao.-Wstała otrzepując swoje jeansy.Uśmiechnąłem się lekko po czym oboje ruszyliśmy w stronę jadalni.W której jak wiecie jeszcze nie byłem.

Nic specjalnego.Kremowe ściany ,stoły z czterema krzesłami i zielone zasłony.Na końcu pokoju stało jeszcze stare pianino ,kominek i parę innych drobnych instrumentów.Usiedliśmy z samego boku.
-To jak?Czego pan sobie życzy?-Zapytała pozując ala "kamerdyner z strasznego domu".Wiecie.Drobny złowieszczy uśmiech ,wytrzeszczone oczy i dłonie za plecami.Brakowało jej jeszcze garnituru i francuskiego akcentu.
-Zaskocz mnie.-
-Przyjąłem.-Odparła bez wyrazu po czym udała się do kuchni.
*Kurde co ona tam robi?*-Zapytałem sam siebie wstając z krzesła.Minęło zaledwie pięć minut ,a ona pewnie zdążyła już rozwalić całą kuchnie.Szybko ruszyłem w jej stronę.Otworzyłem białe drzwi i przeżyłem prawdziwy szok.Na podłodze walało się dosłownie wszystko ,a sama Lara upaprana była w mące.Stała na krześle które ostatkami sił trzymało równowagę.
-Zaraz spadniesz.-Rzuciłem omijając kolejną z kolei patelnię.Dziewczyna tylko skrzywiła się mocno ,wyprostowała się i stanęła na palcach.Koniuszkiem palca złapała za małą buteleczkę oleju.W jeden chwili krzesło zaczęło mocno się kręcić.Rudo-włosa straciła równowagę i z hukiem runęła w dół.Mój piękny refleks nie mógł do tego dopuścić.Szybko podbiegłem ,ale niestety nie zdążyłem wyciągnąć rąk.Lara upadła na mnie.A konkretnie usiadła na moich ->teraz<- obolałych plecach.
Jęknąłem cicho by po chwili poczuć na głowie coś mokrego.Złapałem się za włosy.*Nie tylko nie to!*Krzyknąłem do siebie w myślach.Oleju roślinnego jeszcze nie miałem we włosach.
-Naruto!Przepraszam!Zaraz przyniosę ci ręcznik!Zaczekaj!-Krzyknęła Lara i po chwili znikła z kuchni.Obolały ja podniósł się z podłogi ,a olej dostał się pod koszulkę.Cóż...czeka mnie następny prysznic.